Rozdział 1: " -Co to ma być???... "

Tydzień później - dzień urodzin

- Dziś są moje urodziny!!! - krzyknęłam na cały głos.

Zeszłam na dół, by zjeść śniadanie Czekała na mnie mama, tata i Daniele.

- Wszystkiego najlepszego!!! - podbiegła do mnie młodsza siostra i przytuliła mnie.

- Wszystkiego najlepszego córciu!!!

- Dzięki nie trzeba było, a właśnie przemyśleliście moją propozycje na urodziny???

- Wszystko zobaczysz po powrocie do domu!!!

- Ale idź już do szkoły.

- Już idę.

Wyszłam z domu czekała już na mnie dwójka przyjaciół. Jak zwykle dałam chłopakowi całusa, a koleżankę przytuliłam.

- Mamy dla ciebie niespodziankę w szkole.

- Dobra, spoko.

Doszliśmy do szkoły Colin otworzył drzwi usłyszałam głośne...

- Wszystkiego najlepszego!

- Pamiętaliście! Jesteście super.

- To jak z tą twoją imprezą?

- Mam nadzieję, że to nie będzie porażka-mruknęłam pod nosem.

- Głośniej, bo nie słyszymy księżniczko!

- Nie już nic.

- To co, o której mamy wbijać?

- O czwartej.

- Co tak wcześnie.

- Dobra to o ósmej.

- Da się zrobić.

Po lekcjach popędziłam do domu nie zważając na nic uwagi. . Popędziłam do kuchni, żeby zobaczyć co rodzice kupili na moją imprezę. Dobra, a więc tak, coca cola jest, chipsy są a gdzie jest szampan?

- Mamo!

- Co się stało córciu?

- Co to ma znaczyć?

- Ale ja wciąż nie wiem na czym polega twój problem.

- Na tym, że nie widzę tu żadnego szampana!

Mama wyciągnęła z lodówki szampana Pikolo.

- Tu jest twój szampan.

- Że co, co to ma być ja kończę osiemnaście lat, a nie pięć! I nie obchodzi mnie to, macie mi kupić zwykłego szampana nie takie coś.

- Dobra, tylko się nie bulwersuj!

Zabrałam ze sobą chipsy i colę i wybiegłam się przebrać.

- Nie mam się w co ubrać! - zaczęłam mówić sama do siebie - co za los!

Otworzyłam moją szafę i wyciągnęłam z niej małą, białą, skromną sukieneczkę z czarnym paskiem z kokardką.. Podkradłam mamie szpilki i zrobiłam staranny makijaż. Usłyszałam pukanie do drzwi byłam pewna, że to do mnie.

- Ja otworzę mamo!

- Dobrze!
Otworzyłam drzwi.