Rozdział 3: " A cieszzysz się wg???"

Obudziłam się rano, zdziwił mnie fakt, że spałam w sukience i że nikogo nie ma. Usiadłam na łóżku i zaczęłam sobie przypominać co się wczoraj wydarzyło.

- No więc tak.

- Była tu policja,

- Rodzice są na imprezie i jeszcze nie wrócili

- Otwierałam prezenty z przyjaciółmi,

- Przyjaciele zostali u mnie na noc.

To chyba wszystko, bo później byłam tak zmęczona, że nic a nic nie pamiętam. Jak wsałam to moja uwagę przykuł list i koperta na stole. Podeszłam szybko do stołu chwyciłam list do ręki i zaczęłam czytać:

„Droga Alice

Przepraszam, że mnie przy tobie nie ma, ale moja mama zadzwoniła od razu jak zasnęłaś. Prosiła, żebym przyszedł do domu, więc najmocniej przepraszam. W kopercie, którą zaraz otworzysz jest prezent ode mnie, wszystkiego najlepszego.

Kocham cię Colin”

To było słodkie. Od razu wzięłam do ręki kopertę i ją otworzyłam. Momentalnie zaczęłam piszczeć. Były tam trzy bilety na koncert JB w Londynie, rezerwacja w trzy-gwiazdkowym hotelu oraz bilety na samolot w dwie strony. Chciałam się pochwalić mamie, ale jeszcze jej nie było. Nagle mnie olśniło „muszę mu podziękować”. Zaczęłam się szybko ubierać, założyłam to co miałam pod ręką. Zostałam w sukience tylko założyłam baseballówkę. Jak już miałam wychodzić, skontaktowałam, że jestem w kapciach. Wróciłam się, żeby przebrać buty. Ogarnęłam się i pobiegłam prosto do domu Colina. Zapukałam trzy razy jak zwykle. Drzwi otworzyła jego mama.

-Dzień dobry, jest Colin ? - zapytałam z przekonaniem, że chłopak jest w domu.

-Nie ma jest w skate parku.

-Dobrze, dziękuję, do widzenia.

Chciałam go jak najszybciej zobaczyć, ale brakło mi tchu i szłam wolniej. Jak już doszłam do skate parku zobaczyłam Colina jak siedzi na ławce. Znalazłam jeszcze trochę sił, żeby do niego podbiec. Od razu rzuciłam się mu na szyję.

- Ej, spokojnie! Co się stało?

- Otworzyłam kopertę i mało nie zemdlałam!

- A patrzyłaś kiedy lecimy?

- Nie, ale zaraz sprawdzę! - wyciągnęłam z kieszeni kopertę a z niej bilet - Że co w sobotę o 20.00, to przecież za tydzień.

- Niespodzianka!

Ale ja się nie wyrobię. Jeszcze ci przypomnę, że mieszkamy w Amsterdamie, a koncert jest w Londynie.

- No i co z tego?

- Ja nie polecę bo się boję.

- Mamy jeszcze do wyboru malucha mojej mamy.

- W ostateczności możemy pójść na kompromis.

- A cieszysz się wg?

- Co za tendencyjne pytanie, no jasne, że tak głuptasie.

- To dobrze.- Uśmiechnął się do mnie chłopak.

- A ie dni tam będziemy?

- Dwa tygodnie.

- Oszalałeś?

- Nie, wcale.

- A po co tak długo skoro koncert trwa tylko jeden dzień?

- Ty z nim spędzisz pierwszy tydzień, a drugi jest dla nas.

- OMG! - zaczęłam piszczeć - To coś cudownego. Zaczynam kochać cię jeszcze bardziej!